มนุษย์มักจะแสดงออกได้อย่างเต็มที่มากที่สุดก็ต่อเมื่อได้เป็นตัวของตัวเองสมบูรณ์แบบ
ความหมายก็ง่ายๆ มนุษย์เราหากได้กระทำอะไรก็ตามด้วยความเสรีหรือกระทำในรูปแบบที่ตัวเองต้องการ มนุษย์มักจะทำสิ่งนั้นออกมาได้ดีกว่าการกระทำที่ต้องอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์และข้อบังคับ
สิ่งนี่คือสัญชาตญาณมนุษย์ ปัจจัยที่สำคัญก็ได้แก่ความเคยชิน ความชื่นชอบ ความถนัด ความพึงพอใจ ฯลฯ มนุษย์มักจะทำอะไรก็ตามได้ดีหากมีปัจจัยเหล่านี้มาก และยิ่งมากแค่ไหนก็ยิ่งทำได้ดีเท่านั้น เรียกรวมๆว่าความเป็นตัวของตัวเองในแต่ละคน
หากลองเปรียบเทียบดูแล้วจะเห็นได้ชัดว่า บุคคลที่เป็นตัวของตัวเองเต็มที่ กับบุคคลที่ต้องทำตามสิ่งต่างๆที่ไม่ใช่ความเป็นตัวของตัวเองของบุคคลนั้น บุคคลที่มีความเป็นตัวของตัวเองมักจะทำงานไม่ว่าจะด้านไหนก็ตามออกมาได้ดีกว่าเสมอ
ยกตัวอย่างเช่น
-พนักงานที่ได้งานตามที่ตัวเองถนัดและชื่นชอบกับพนักงานอีกคนที่ได้รับงานที่ไม่ชอบ พนักงานที่ได้รับงานที่ชอบจะทำผลงานได้ดีกว่าเสมอ
-นักเรียนหรือนักศึกษาที่ได้เรียนในวิชาหรือสาขาที่ตนเองชอบมักจะเรียนได้ดีกว่านักเรียนหรือนักศึกษาที่ได้เรียนในสาขาที่ตนเองไม่ชอบแม้ว่านักเรียนหรือนักศึกษาที่ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบจะไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนั้นมาก่อน
-บ่อยครั้งที่การจำกัดสิทธิใครก็ตามไม่ว่าจะเป็นพนักงาน นักเรียน นักศึกษา มักจะทำให้พวกเขาเหล่านั้นขาดความมั่นใจของตัวเองไปมากน้อยแล้วแต่คนซึ่งจะส่งผลต่อการแสดงออกถึงความสามารถในด้านต่างๆ เช่น เด็กเมืองนอกกับเด็กเมืองไทย ที่เมืองนอกมีความอิสระในการแต่งกายและไว้ทรงผมมากกว่า ดังนั้นเด็กที่นั่นจึงได้แสดงออกในตัวตนของตัวเองได้เต็มที่กว่าเด็กในเมืองไทยที่ถูกจำกัดสิทธิหลายอย่าง (เป็นไปได้ว่ามันจะส่งผลต่อมาตรฐานไอคิวของเด็กด้วย)
-แม้แต่งานจิปาถะอื่นๆ เช่น การจัดของในบ้าน การจัดสวน ย่อมส่งผลต่อการทำงานของคนคนนั้นได้ ยกตัวอย่างเช่นถ้าเขาเป็นจิตรกร เขาย่อมหาที่วางของที่มันสะดวกสบายและดูเป็นส่วนตัวที่สุด หรือเวลาเก็บผลงานก็ต้องหาที่ที่ตนเองพอใจและไม่ต้องการให้ใครมายุ่งนัก
สรุปก็คือ การจะดึงเอาพลังความสามารถที่ซ่อนเร้นในตัวมนุษย์ออกมาอย่างเต็มที่ ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ ซึ่งสำคัญมาก นั่นคือ การให้พวกเขาได้แสดงออกถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเองอย่างอิสรเสรี แต่ถึงกระนั้นในบางครั้ง มันก็สามารถให้ข้อเสียได้เช่นกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น